– Беларус – не проста нейкая этнічная прыналежнасць. Усё ідзе ад самавызначэння. Калі чалавек, незалежна ад сваёй этнічнай прыналежнасці, сам сябе вызначае беларусам, то ён і ёсць беларус. Далей »

– Нейкай асабліва закручанай гісторыі самаасэнсавання ў мяне не было. Было вывучэнне ў школе беларускае мовы, потым гадоў у 14 зацікавіўся кнігамі  Быкава, Чаропкі, Караткевіча. Далей »

– Мае сваякі з Расіі часам злуюцца, нагадваюць, што я напалову руская, але я ўпарта лічу сабе беларускай,  насуперак усім. Колькі сабе памятаю, у сям'і я размаўляла па-беларуску. Калі закранаць пытанне маёй нацыянальнасці, то я на чвэрць руская, а па маці я -- беларуска. Беларус - - той чалавек, які сябе такім лічыць. Далей »

– Тое, што я лічу сябе беларусам, здавалася б не мае ніякіх лагічных заканамернасцяў і вытокаў. Я не хадзіў у беларускамоўны дзіцячы садок, не вучыўся ў беларускамоўнай школе, бацькі і сваякі мае беларускай мовай не карысталіся і ўзору ўсведамлення сябе беларусам па вялікім рахунку мне ніхто не падаваў. Далей »

--“Да пабачэння-пячэнне” -- тое нешматлікае, што трымае мая галава ў сабе яшчэ з дзіцячага садка. Відаць, гэтае самае “пячэнне”, што так надзейна засела ў маіх звілінах і сталася адным з самых першых (калі не лічыць мацінага захаплення адраджэнскімі ідэямі падчас цяжарнасці мною)  штуршкоў для майго пазнейшага ўсведамлення сябе беларускай. Далей »

– Гістарычна так склалася, што мае бацькі, і дзяды, і прадзеды нарадзіліся на тэрыторыі Беларусі і пражылі ўсё жыццё тут, таму маё паходжанне відавочна і я ніколі не сумнявалася, у сваёй этнічнай прыналежнасці. Далей »

-- Момант маёй нацыянальнай самаідэнтыфікацыі быў досыць расцягнуты ў часе. На філфаку БДУ мы вывучалі культуру Сербіі, іх міфы, казкі. Да нас прыяжджалі студэнты з Сербіі, і калі мы размаўлялі з імі, а таксама падчас вывучэння іх культуры, я адначасова  убачыў роднаснасць славянскіх народаў і іх адрозненне, і ў параўнанні я зразумеў сваю этнічную адрознасць. Далей »

– Можна сказаць, што мая цікавасць да беларускай мовы з’явілася дзякуючы... Лукашэнку! Менавіта пасля таго як мы з сяброўкай у 2006-м па тэлевізары паглядзелі выступ Лукашэнкі на Нацыянальным сходзе, мы першы раз паспрабавалі размаўляць па-беларуску. Ад абурэння! Далей »

– Пачалося ўсе як ні дзіўна... з Караткевіча, а яшчэ з вялікай прагі адчуць сябе прыналежнай да нечага годнага. Дзесьці ва ўзросце 12-ці гадоў паўстала пытанне нацыянальнай ідэнтэфікацыі, а так званая дзяржаўная канцэпцыя не задавальняла. Далей »

– Я ніколі не пачуваў сябе Беларусам, і, як усе паважаныя інтэлектуалы, не ведаю, што гэта такое. Але калі запытацца ў мяне пра радзіму…Я, не задумваючыся ні на хвілю, адкажу, што гэта тая зямля, на якой я нарадзіўся на свет. Мае бацькі нарадзіліся тут. І дзядулі з бабулямі. Далей »