Было б добра, каб апублікаваць ваш допіс пад вашым сапраўдным імём.

Я прачытаў часопіс «Філе», дзякуй, сябры прынеслі мне першы нумар, і я быў у поўным захапленні – гэта менавіта тое, чаго цяпер не хапае, на мой погляд, беларускай культуры ў сферы друкаваных выданняў – увогуле-то папулярны, глянцавы часопіс аб мастацтве! Але… Прачытаўшы рэцэнзію спадарыні Дынько, я жахнуўся, наколькі моцна ў ёй выяўляецца ксенафобія, гамафобія і іншыя жахі сучаснай культуры.

Улічваючы тое, што спадарыня Дынько, у адрозненне ад спадара Дынько, вельмі прадвінутая і культурна развітая, я прыйшоў да высновы, што калі гэтая рэцэнзія і ёсць сапраўдная культурная рэакцыя на пазітыўныя з’явы ў Беларусі, то што можна сказаць пра астатнюю культурную тусоўку?

Я бы параіў спадарыні Дынько памяняць сферу дзейнасці – улічваючы яе захапленне трактарамі «Беларусь» – напрыклад, пайсці папрацаваць на завод, для нармалёвага і неабходнага для яе азнакамлення з культурным беларускім асяроддзем, можа гэта дапамагло бы ўсім нам… Усім – паднімаць заводы! Ну добра, адыішлі ад тэмы…

Я, сапраўды кажучы, вельмі засмучаны тым, што спадарыня Дынько лічыць часопіс правальным, і параўноўвае яго з вымерлым Дунклеастэем.

Калі ўжо параўноўваць дадзеную, знакавую для Беларусі, культурную з’яву з рыбай, то я бы прывёў у прыклад рыбы з прац мастакоў Петкевіча і Зленка з выстаўнай серыі «Рыба Love» (Я разумею, што спадарыня Дынько на слова «Love» адрэагуе словам «гей»), а гэтак жа рыбу з працы майго сябра мастака Віктара Белова, але аб ім, я так думаю, спадарыня Дынько не ведае.

На Беларускай воднай прасторы, дзе большасць культурных, адукаваных рыбак хаваецца глыбока ў андеграундным глеі, з’яўленне яркай, бліскучай, і паміж іншым, зубастай рыбы, якая вольна плавае, выклікае ў спадарыні Дынько відавочна гастранамічную, і нездаровую паляўнічую цікавасць. Ну што жа, назва часопіса вельмі гастранамічная, так што просім, калі ласка, толькі не трэба пасля смачнай трапезы плявацца і крыўдзіць прафесіянала -кухара, завучы яго некампетэнтным.

Спадарыню Дынько вельмі закранула тое, што нашы рэдактары «Філе» не выпусцілі часопіс «пра геяў і для геяў».

Частая спасылка на старонку 42 кажа аб тым, што звычайны жарт пра геяў выклікае ў спадарыні Дынько відавочна гамафобскую рэакцыю – спадарыня Дынько, пры малейшым узгадванні на старонках часопіса слова «гей», упадае ў нейкі замбіраваны стан, у якім прыгажосць, вытрыманасць і наяўнасць густу становяцца менавіта гейскімі атрыбутамі.

Што жа, мне застаецца толькі звярнуцца да культурных геяў Беларусі (калі такія маюцца): «Гэй, паважаныя спадары, культурныя геі, выпусціце ў Беларусі часопіс для геяў і пра геяў – нам так яго не хапае! Мы – беларусы, зусім адсталі ад сучаснай культуры, і лічым, што для нашага развіцця, нам не хапае часопіса для геяў».

Дзіўна, што калі культурныя, адукаваныя людзі спрабуюць развіць нармальныя культурныя каштоўнасці, гэта выклікае ў нашага земляка прыступ млоснасці. Няўжо танцавальная музыка – гэта дрэнна, няўжо Таранціна, Сарокін, Кудзіненка, Вашкевіч – адмарозкі, і аб іх няварта напісаць? Гэта ўсё што – для геяў??? Або, яны (рэдактары) у падзеле «мода» паказалі грань жаноцкасці і мужчынскай прыгажосці, усё, значыць яны – геі!

Хоць аб геях у часопісе згадваецца толькі ў той сувязі, што ў свой час (ды і зараз) яны аказалі значаны ўплыў на культуру.

Але я разумею, з пункта гледжання спадарыні Дынько, калі мне падабаецца творчасць Караваджа, Верлена, Джармэна, Judast Priest – значыць я гей…

Спадарыня Дынько далей піша, што створаныя выявы часопіса выглядаюць анекдатычна, што меркаванне аб тым што бізнэс у Беларусі друзлы і спарахнелы, што альтэрнатыва ў нас местачковая, як і мэйнстрым і інш. прыналежаць аднаму чалавеку.

Што жа, я магу сказаць, што шмат у чым падзяляю гэтае меркаванне, і што на постсавецкай прасторы яго падзеліць яшчэ пару чалавек.

Спадарыня Дынько ніяк не можа паглядзець на культурную сітуацыю не са сваёй званіцы, і нажаль, гэтага не могуць зрабіць большасць беларусаў, ды і наогул на постсавецкай прасторы…

Я не прэтэндую, што дадзенае меркаванне з’яўляецца абсалютна праўдзівым, я, у адрозненні ад спадарыні Дынько, гатоў да культурнага дыялогу і ўспрыманню іншага, мне проста вельмі не падабаецца калі лаюць добрую рэч і крыўдна, што так нізка… Так, пасля такой рэцэнзіі, беларускую рэчаіснасць, як траўму, успрымаць нельга, тут спадарыня Дынько права. А ў чым выявы часопіса анекдатычныя, я так і не зразумеў…

Таму, я працягну.

Спадарыня Дынько піша, што рэдакцыя часопіса спрабуе перанесці і прышчапіць беларускім абарыгенам чужыя культурныя каштоўнасці без усякай спробы іх асэнсаваць і што ў гэтым выяўляецца бяссілле рэдакцыі ў дасягненні функцыі быць «медыя», працытую – «забяспечваць адмысловую прастору для стварэння новых прадуктыўных сэнсаў».

Я спытаю спадарыню Дынько, а хто ў нашым медыя асяроддзі гэтым займаецца? Я разумею, што ёсць часопіс «pARTisan», але ў адрозненне ад гэтага выдання, у «Філе» меркаванне аўтараў, рэдактараў выяўлена лёгка і ненадакучліва, што вельмі важна – гэта дапамагае чытачу самому вырашыць, трэба яму гэтая інфармацыя або няма, згодзен ён з меркаваннем або няма… Мне спадабалася ў часопісе тое, што ён максімальна інфарматыўны, і таксама разнастайны і цікавы, у ім шмат фотаматэрыялу, як у стромкім глянцавым выданні. Мне спадабаліся інтэрв’ю з Сарокіным, Вашкевічам , Юмай, а гэтак жа матэрыялы аб заходніх дыджэях, лэйбле «Yellow», які я вельмі люблю. Вось вы, спадарыня Дынько, слухалі ў свой час Kid Loco або Dimitri from Paris?

Вось з вашай рэцэнзіі, мне здаецца, варта што няма… А вось я думаю, што на Трактарным заводзе знойдзецца звычайны рабацяга, які слухаў…

Далей…

Спадарыня Дынько піша, што ў часопісе адклікалаўся марнымі прыкладамі лёс нейкіх папярэднікаў «Дабермана», «МС», і, працытую «незайздроснае існаванне «Жаночага часопіса» – рэінкарнацыі “Работніцы і сялянкі”, лоск якога ратуюць толькі рэгулярныя ін’екцыі ботакса і прадказальная кар’ера палявой зоркі, чые партрэты ўпрыгожвалі не абы што, а пачкі з зефірам»… Гэта – нейкае незразумелае нагрувашчванне слоў, і не зразумела, каму, навошта гэта пісалася, адчуваецца, што спадарыня Дынько вельмі жадала зняважыць, аблаяць, але не зразумела тады, навошта, калі часопіс у якім адклікаецца, працытую «рэінкарнацыя “Работніцы і сялянкі” так лаяць?

Навошта тады скалынаць паветра? Тут можна ўбачыць нейкія асабістыя праблемы, якія ўскалыхнуў «Філе», я думаю, што спадарыні Дынько трэба звярнуцца да кваліфікаванага псіхолага, пажадана Фрэйдаўскага накірунка, які дапамог бы спадарыні Дынько пераадолець свае страхі, невырашаныя дзіцячыя перажыванні…

Наконт мужчынскай аўдыторыі і папулярнасці часопіса. Мне вельмі спадабалася ў часопісе тое, што ўзнікае культурны дыялог, калі чытаеш часопіс, глядзіш фатаграфіі.

Мне спадабалася тое, што матэрыял плыўна пераходзіць у іншы ў адным падзеле, асабліва гэта адчуваецца ў падзеле text – дзе матэрыял Жыля Делеза плыўна пераходзіць ва ўрывак з Захер-Мазоха – «Венера ў мяхах», і гэтак жа плыўна пераходзіць у матэрыял аб кнізе Браяна Макнэйра «Стрыптыз-культура. Сэкс, медыя і дэмакратызацыя жадання». Я адчуў нешта падобнае з псіхааналітычным трэнінгам, і гэта выдатна. Я думаю, што матэрыялы часопіса будуць цікавыя шматлікім культурным людзям, а такіх – большасць, людзям, звязаным з медыя-прасторай, так што я прагназую часопісу папулярнасць і развіццё.

Так што я выяўляю ўдзячнасць аўтарам часопіса, выяўляю спагаду спадарыні Дынько, і вялікае ёй ДЗЯКУЙ за тое, што прымусіла мяне рэагаваць на яе гідкую рэцэнзію.

Усім жадаю поспеха і некаторым асабліва творчага развіцця!